Storyteller

    Bob Heeren | storyteller
Door Op 19 september 2013 In Storytelling 0 Comment

Sterren onder de sterren

Wie is er niet met de kinderen geweest? Wie heeft er niet honderden auto's op de parkeerplaats waargenomen om vervolgens toch nog een stil plekje in het bos te ontdekken? Wie heeft er geen eenden, ganzen en herten staan bekijken?
Het Panbos in Katwijk of officieel "De Pan van Persijn" is een toevluchtsoord voor wie in dit deel van het land gezonde lucht van groene bomen wil opsnuiven. En met name voor wie zijn kinderen op een verantwoorde manier wil "uitlaten".

Op zon- en feestdagen staat bij de ingang een ijscowagen waar een wat oudere heer die de indruk geeft vroeger prijsvechter te zijn geweest klassieke bolletjes ijs schept uit diepe emmers die onder traditionele zilveren koepels liggen verscholen.

Wat enigszins afbreuk doet aan al die romantiek is de verplichting om een toegangsbewijs te moeten kopen. Als ik bezoek heb uit de Achterhoek wordt daar (terecht) meewarig om gelachen. Als het druk is kun je zo'n kaartje in een klein, met gras bedekt huisje kopen en anders staat er een automaat die aan modernisering toe is.

De echte die hards kunnen een jaarkaart aanschaffen waardoor je voor € 22,50 twaalf maanden lang samen met een introducée en een aantal kinderen het bos vrij mag betreden. Volgens de website van de gemeente Katwijk verkoopt ook de boswachter die jaarkaart, maar dan moet je wel weten waar deze woont.

Mijn vrouw en ik mogen nog altijd graag een ommetje maken in het Panbos, al zijn onze kinderen inmiddels de leeftijd van klimrekken en beesten kijken ontstegen. Ook is het niet meer nodig om waterijsjes en pannenkoeken te kopen bij het langwerpige gebouwtje dat zo in het decor van Hans & Grietje zou passen.

Wie niet anders weet, zou denken dat het in dat gebouwtje nog steeds om snacks en fastfood zou gaan. Maar niets is minder waar. Want bijna stiekem is in de Pan van Persijn een restaurant gevestigd, dat met een gerust hart de komst van inspecteurs van Michelin kan afwachten.

Het echtpaar Michael en Joke hebben van het gebouwtje namelijk iets bijzonders gemaakt.

Joke is de kok en de enige echte Robert Kranenborg, topchef, is haar mentor. Volgens echtgenoot Michael is Kranenborg een "harde maar faire leermeester wiens Spartaanse onderricht Joke's kookkunsten tot duizelingwekkende hoogten heeft doen stijgen".

Dat heeft tot gevolg dat wie in het Panbos eet – of het nou om een uitsmijter, een pannenkoek, een sandwich of een driegangendiner gaat – kwaliteit voorgeschoteld krijgt. Het is vers en met aandacht bereid. Waardoor het wel eens iets langer duurt voordat je kunt eten. Maar dan krijg je ook wat.

Echt dineren had ik nog niet gedaan in Restaurant Panbos en daarom leek het me aardig om dat een keer te gaan doen en er dan over te schrijven. Net zoals Dirk Cornelissen, Sarah Hofman en Thijs van Leeuwen dat doen in de bijlage Vrij van het Leidsch Dagblad doen. Ik geniet altijd van die artikelen, ook al gaat het daarbij, voor zover ik als eenvoudige genieter kan beoordelen, niet om hele hoogstaande culinaire observaties.

Het woord "smullen" komt er bijvoorbeeld vaak in voor. Gerechten worden voorts als "lekker" of "niet lekker" geclassificeerd. Ook heeft men een mening over de bediening en over de sfeer. Heerlijk subjectief en toch geschreven alsof het om een wetenschappelijk toetsbare visie gaat.

Een van de recensenten – ik gok dat het Dirk Cornelissen is – neemt altijd zijn vrouw mee als hij zo'n restaurant bezoekt. Met name die echtgenote smult er dan flink op los. Bij het Schnitzelparadijs in Noordwijk bijvoorbeeld verorbert ze een salade met geitenkaas en honing vooraf, dan een 200 gram schnitzel met kaassaus om met een Dame Blanche toe te besluiten.

Het komische van de artikelen in het Leidsch Dagblad vind ik ook dat er cijfers gegeven worden. Voor "ambiance, bediening en prijs/kwaliteit". Er wordt getoetst of er sprake is van "een lekkere maaltijd, een goede sfeer en een redelijke prijs".

Ik waande me een culinair journalist van het genoemde ochtendblad toen ik in augustus vroeg in de avond, uiteraard samen met mijn vrouw, op het terras voor Restaurant Panbos zat.

We waren de enige en vonden het nog warm genoeg. Andere bezoekers kennelijk niet want die zaten binnen. En de normaal nogal aanwezige wespen vonden het ook wel welletjes geweest voor vandaag.

In de stilte van de zomeravond staarden we naar een zorgeloos ademend groen woud om ons heen en lieten we een aangenaam geurende Sauvignon blanc door een groot kristallen glas walsen.

Het was alsof we een voor een privédiner waren uitgenodigd. We zwegen terwijl we aten, overweldigd door alle natuurschoon. Zo vertrouwd, zo dicht bij huis en toch zo anders. Michael wijdde ons in sneltreinvaart in over zowel de herkomst van de ingrediënten alsook over de bereidingswijze van de gerechten. Ik schreef in mijn boekje: We smulden.

Vooraf waren er dikke plakken prachtige gerookte zalm met een kaviaar van komkommer in soya en curry. Begeleid door een broodje van Menno. Wie dat precies is weet ik ondanks de toelichting van Michael niet meer. Een mens kan ook teveel informatie moeten verwerken. Het broodje had smaak en gaf visioenen van een ouderwetse bakker die eerlijk deeg mengt en die in het zweet zijnes aanschijns zijn ambachtelijk brood bakt.

Eten in Restaurant Panbos leidt tot culinaire hallucinaties.

Als hoofdgerecht namen we een sandwich met grote gepelde gamba's. Uit Australië. "Niet snotterig, maar met een bite", lichtte Michael toe. "Ja ja", zeiden wij. Er was cvocado met citroenmayonaise om het af te maken. En vers gebakken, zelf gemaakte frites met een schaaltje mayonaise. Ook van Joke.

Ik schreef op: Heel lekker. Ik kan zo voor Dirk Cornelissen invallen.

Af en toe passeerde een late wandelaar. De duisternis viel maar leek zich in te houden tot na ons toetje. Een miraculeuze chocoladeflan die volgens Michael aan de ultiem strenge eisen van topkok Robert K. bleek te voldoen. We waren het met beide heren eens.

"En nu de cijfers", zei ik tegen mijn vrouw, met mijn opschrijfboekje op tafel. Ze keek me aan en schudde niet eens haar hoofd.

Ik zweeg verder.

Het leek alsof de sterren in de hemel boven het Panbos wat extra fonkelden.

 

Hits: 5908 keer Laatst aangepast op donderdag, 19 september 2013 13:48
  Bob Heeren | storyteller

Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.

Contact

BOBHEEREN.NL
06 51 557 717
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
www.bobheeren.nl

U bevindt zich hier: Home Storyteller Sterren onder de sterren